Skip to main content

Verslag van De Veluwerit

(20 oktober 2002) : van A naar Beter.

Niets is zo veranderlijk dan het weer. Zeker in die week vóór 20 oktober, de dag van de Veluwerit. Zouden we het dan nu een keer droog houden? Want echt fijn is het niet om een compleet verregende 911 met winterslaap te moeten sturen; water in de deuren, water in de dorpels en onder alle denkbare sierlijstjes en emblemen. Maar gelukkig was het een stralende dag en troffen we een kleine 20, in de zon blinkende, Porsches aan bij Kasteel Doorwerth. Met onze laatste plaats van de rit in de Ablasserwaard nog vers in het geheugen (keurig op tijd binnen, maar helaas met de helft van de benodigde controlestempels..) hadden voor deze dag het ambitieniveau maar eens flink naar beneden bijgesteld. Maar als je dan eenmaal kaart en route uitgereikt hebt gekregen en het gepuzzel met viltstift en lineaal begint dan komt het competitiegevoel toch langzaamaan weer naar boven. In eerste instantie leek het allemaal niet zo ingewikkeld, maar na een minuut of tien rijden kwamen de eerste Porsches alweer tegen. Zaten we dan nu al weer verkeerd ? En waar was dat huis met nummer 35? Eerst nr. 32 t/m 34 en dan opeens 38? Humor van de organisatie? Maar weer terug de dijk op, toch even dat boerenerf proberen. Uiteindelijk toch maar eens linksaf en ja hoor, huisnummer 35 bleek aslnog te bestaan. Vlug de naam genoteerd en weer verder. In het pittoreske Opheusden raakten een fors aantal equipes de weg kwijt; waar je ook keek, overal werd de omgeving door Porsches opgeleukt. Nadat de naam van een gastank snel gevonden was besloten we het ambitieniveau voorzichtig wat te verhogen. Dus het gas er maar weer flink op, richting "het vierkant" van Dodewaard, waar de bewoners van een bepaald stukje weg die dag waarschijnlijk wel 100 Porsches hebben zien passeren; het was een heen en weer gerij van belang. Op de dijk naar Ochten kon het schuifdakje zelfs open enmet dat prachtige flatsix geluid uit het achteronder en de kachel op de voeten (jazeker, onze kachel blijkt te werken) kon het grote genieten nu pas echt beginnen. De bordjes met 60 km per uur hebben we, daar waar ander verkeer ontbrak, maar eens een keer genegeerd, want er werden toch geen puzzelvragen over gesteld. Wel over waakhonden, namen van huizen, gastanks en opfokbedrijven. En wat is mooier om onderweg op die bochtige dijken en verlaten landwegen het toerental eens even flink omhoog te jagen? Maar net toen we het gevoel kregen aardige kaartlezers te worden, raakten we in de polder van Ommerenveld de weg volledig kwijt. Het Liendebos bleek onvindbaar. Wonder boven wonder stonden we even later toch weer bij de goede ANWB wegwijzer en kon de tocht in de richting van de pont naar Amerongen worden voortgezet. Bij en op de pont uiteraard veel bekijks van de dagjesmensen zonder Porsche voor de dagjesmensen met Porsche. Na het dorp Amerongen, waar zo hier en daar ook nog wel eens een stukje normaal wegdek tussen de drempels te vinden is, kwamen we terecht in de traditionele middenklasser met schoonmoeder zondagmiddagfile bij de Amerongse berg. Toen ook deze hindernis uiteindelijk genomen was diende de naam van een stiltegebied gezocht te worden. Hopelijk hebben wij met al dat stoppen, optrekken, keren, terugrijden, heenrijden en nog eens terugrijden niet het definitieve vertrek van de laatste eekhoorn naar een naburig bos op ons geweten. Uiteindelijk vonden we de naam verspreid over twee palen: HET HEK (naderhand bleek deze naam natuurlijk ook gewoon op de kaart te staan#"8230;). Vervolgens nog even misgereden bij Scherpenzeel. Maar na het vinden van de boerderij met nummer 24 kon snel via de W van Walderveen, de 1e E van Nederwoud en de S van School naar de N224 worden gereden. Uiteindelijk bereikten we eindbestemming Westerbouwing na het passeren van de Ginkelse heide en Planken (of was het dan toch Plankgas) Wambuis in de slipstream van een zilveren Boxter. In een verwarmde feesttent kon het napraten vervolgens beginnen. Al snel kon iedereen zich tegoed doen aan een buffet met broodjes en salades. Na nauwkeurige controle van de ingeleverde formulieren volgde tot slot de prijsuitreiking. Tot onze verbazing bleken we met team van Wirdum op een gedeelde eerste plaats te zijn uit gekomen. Een door onze voorzitter geïmproviseerde loting viel voor ons gunstig uit en zo kwamen we in het bezit van de hoofdprijs, een acculader. Al met al was deze dag een mooie (en droge) afsluiting van het rijseizoen. Met betrekking tot deelname aan puzzelritten hebben we ons ambitieniveau weer wat naar omhoog kunnen bijstellen; van A naar BETER. Organisatie: hartelijk bedankt, het was allemaal weer zeer gezellig en uitstekend geregeld!

Paul Borstlap en Pauline Jocker